De DGA werkt zich een slag in de rondte. Ongemerkt worden door hem meer en meer uren gemaakt. Natuurlijk, het bedrijf is belangrijk, maar er zijn veel risico’s. Hoe meet je succes? Wat gebeurt er als hij verongelukt? Kent hij zijn vrouw en kinderen eigenlijk nog wel?
Wat wil die DGA nu eigenlijk zelf? Wil hij doorbuffelen tot aan zijn pensioendatum, dan overdragen en cashen? Heeft hij wel een planning hiervoor gemaakt?
Goed plannen is een kunst, nu de zaken op orde brengen is de visie van Doede ten Cate.
Vaak maakt hij mee dat met een kleine “tuning” de organisatie veel zelfstandiger kan werken. En dat er meer rendement gemaakt kan worden.Er komt tijd vrij voor de DGA om eens echt na te denken over wat hij belangrijk vindt.
Waarom wachten op de burnout of midlifecrisis? Kortom, eerst de persoon van de DGA, dan het bedrijf, met als resultaat optimalisatie op persoonlijk èn bedrijfseconomisch vlak.
